Leedvermaak
 
groep

Door: Judith Herzberg
Regie: Chantal Bijderwieden
Uitvoering: 20, 21 en 22 juni 2003 - Chassé Theater Breda

Rolverdeling
Lea: Simone Leijten
Simon: René Verdiesen
Ada: Claudia Maser
Nico: Aris Verschuren
Zwart: Toon de Zwart
Duifje: Maria van den Broek
Riet: Marianne Dillisse
Dory: Yvette Morris
Alexander: Cees van Gils
Hans: Marcel van Wijk
Daniel: André van Straaten
Pien: Sascha Vissers
Janna: Brechje de Zwart

Achter de schermen Techniek: Anton Buijs en Marc Joossen; Decor: Jac Dillisse, Aris Verschuren, Michiel Zuiderduin; Kleding: marian Dillisse, Yvette Morris, Maria van den Broek ; Grime: Maddy Jobse, Ed den Heijer; Productie: Saskia van den Beemd, Lieke Bakker. Met dank aan: Emile Knottnerus, Yvonne Adriaanse, Janske van Meurs
 
buhne Claudia,Marian Marcel,Yvette Marcel en co
 

Korte inhoud
Leedvermaak bestaat uit maar liefst negentig (90!) scènes. Elke scène is een gesprek, of een gedeelte van een gesprek tijdens een bruiloftsreceptie. De toeschouwer waant zich een gast op een bruiloftsreceptie. Wat we zien (en horen) zijn in veel gevallen geen gesprekken, maar flarden van gesprekken. Personages verschijnen midden in een gesprek op het toneel en verdwijnen om een aantal scènes later weer te verschijnen in een ander gesprek.
Leedvermaak gaat dan ook over heel veel dingen tegelijk. Allereerst vooral over de (on)mogelijkheid van het onderhouden van een relatie. Voor de bruid is het haar derde huwelijk, voor de bruidegom zijn tweede. De ex-partners van beiden zijn uitgenodigd op het feest. Het bruidspaar, zo wordt gesuggereerd, zal nog diezelfde dag weer uit elkaar gaan. De ouders van de bruid staan op het punt te scheiden.
Daarnaast (of liever: daaronder) wordt nog een verhaal verteld. Het verhaal van de verschrikkingen waar het merendeel van de Joodse personages aan is blootgesteld tijdens de Tweede Wereldoorlog. Niemand is ongeschonden uit die strijd gekomen en al hun gedragingen nu worden nog steeds bepaald door de ervaringen van toen.
Voor de belangrijkste betrokkenen zal de receptie dan ook uiteindelijk rampzalig eindigen.

 
Opdracht regisseur: Ik draag mijn regie aan mijn vader op, Karel Bijderwieden. En in gedachten aan mijn overgrootouders Kalman Polak en Betje Stofkooper, omgekomen op 3 december 1942, in Auschwitz - Polen
 
Zie ook de recensie in BN/De Stem